Fruit plukken in de boomgaard

Enkele weken geleden kregen wij spontaan hulp aangeboden van iemand, genaamd André, die bij een kwekerij werkt.
Wat fijn was dit voor ons, als leken, op het gebied van fruitbomen.
André vertelde ons wat voor soorten appel- en perenbomen er in de boomgaard staan en hoe je een appel en peer nu het beste kunt plukken.
We brachten het gelijk in de praktijk en plukten een eerste, kleine oogst.

Maar afgelopen zaterdag was de grote plukdag.
Met 21 fruitkisten, een hoogwerker en steigers van de bouwvakkers, gingen we samen met André aan de slag.

Toen ik bovenstaand plaatje door de lens van mijn camera zag, gingen mijn gedachten weer even terug in de tijd.
Wat was ik als kind veel te vinden in de boomgaard van mijn opa en oma. Heerlijk vond ik het om daar doorheen te lopen, een stuk fruit van de boom te plukken en ter plekke op te eten.

Bereikten we met de hoogwerker en steigers niet het hoog hangende fruit, dan klommen we in de boom.

Ondanks dat de boomgaard verwaarloosd is, omdat er hier al jaren niemand meer woonde, geeft hij nog heel veel vrucht.
Het nadeel is wel dat de bomen erg verwilderd waren. Door de vele zijtakken konden we er geen ladder tegenaan zetten.

Dit najaar, en volgend jaar nogmaals, komt een Hoogstam fruitbomen Vereniging bij ons de fruitbomen snoeien. Dit is een vereniging die de boomgaarden in de omgeving graag in stand wil houden.
Ik moet zeggen dat ik daar erg naar uitkijk!!

Persoonlijk vind ik het erg leuk om nieuwe dingen te leren. We zullen proberen om zo veel mogelijk kennis te vergaren om het in de toekomst zelf te kunnen doen.

Nogmaals bedankt, André, voor je hulp en het delen van je kennis!!

Lieve groet, Hilgonda

Breken en vergruizen

Breken en vergruizen. Het klinkt zo tegenstrijdig, want we zijn toch aan het bouwen?
Klopt. Echter, de oude boerderij lag nog als brokstukken gestapeld in de vorm van een grote berg steenpuin.

De grote brokstukken werden eerst vergruisd tot kleinere stukken, zoals de eerste foto laat zien.
Daarna gooide een graafmachine het steenpuin in een grote machine die het staal scheidde van het steenpuin en het tot kleine stukjes brak.

Meestal loop ik regelmatig naar de bouwplaats om wat foto's te schieten of de vorderingen te bekijken.
Maar in deze twee dagen had ik die behoefte een stuk minder.
Deze zware machines, die toch aardig wat geluid produceerden, stonden in zo'n schril contrast met de rust en natuur in het buitengebied, waar ik zo van kan genieten.

Want wat is het toch heerlijk om.....

...de kikkers te horen kwaken.....
...de vogels te horen fluiten.....
...de fazant te horen roepen.....
...de koeien van de buren in de wei te horen loeien.....
...de schapen in de verte te horen blaten.....
...en de ezels van de buren verderop te horen balken.....

Ik was dan ook stiekem best wel blij om ze te zien vertrekken ( hihi ).

De rust is weergekeerd.
Nou ja, rust? De bouw is inmiddels weer in volle gang.

Nog een fijne week gewenst.

Lieve groet, Hilgonda

Notariswoning

Wat voor soort huis laten jullie bouwen? Een leuke vraag die wij toch wel regelmatig krijgen. Ik besefte laatst dan ook dat ik dat ook nog helemaal niet heb verteld op mijn blog.
Al jaren zijn wij bezig geweest met het zoeken naar een huis om te verbouwen of om zelf te bouwen.
Daarom wisten we nu ook goed waar dit huis voor ons aan zou moeten voldoen. En zo kwamen we uit bij een Notariswoning. Een woning die we allebei altijd al erg mooi vonden en die qua indeling ook aan onze wensen voldoet.

De vakantie was voor ons dan ook een mooie tijd om ons te oriënteren voor dakpannen en gevelstenen zoals ik jullie in mijn vorige post al vertelde.
Vele kilometers hebben we afgelegd naar referentie adressen om naar huizen te kijken waar de door ons 'uitgezochte' gevelstenen en dakpannen waren gebruikt.
Verschillende keren rij je dan langs zo'n huis om het goed in je op te nemen en te bedenken of dit nou de gevelsteen of dakpan is die we voor ogen hadden. Past dit bij een notariswoning met karakteristieke elementen?
Graag wilde ik het ook op foto vastleggen om er thuis nog eens naar te kunnen kijken en het met de andere bezochte huizen met een andere gevelsteen of dakpan te vergelijken.
Daar wij in een bus rijden en je dan foto's gaat maken vanuit je autoraam of even uitstapt om een foto te maken, kon dit wel eens vreemde gedachten bij mensen oproepen. Zeker wanneer wij huizen bezochten die je alleen kon bereiken via een eigen weg en afgelegen lagen.

Om maar niet voor potentiële inbreker aangezien te worden, heb ik vele malen de stoute schoenen aangetrokken en aangebeld bij het betreffende huis.
De bewoners waren altijd uiterst vriendelijk, de toegangshekken werden open gedaan en we mochten vaak om het huis heen lopen en foto's maken. Zo ontstonden vaak nog leuke gesprekken.

Tijdens de andere dagen van de vakantie waren we veelal te vinden op de mega houtstapel die nog op de kavel lag na het slopen van de boerderij en schuren.

Mijn man stond bovenop de houtstapel en gooide alles wat hij los kon krijgen naar beneden, waarna ik het sorteerde in drie stapels en het vuur aan hield ( alsof het met 30 graden nog niet warm genoeg was, haha ). Een stapel met nog redelijk goede grote balken, een stapel met kleine balken en palen en een stapel om gelijk te verbranden in de vuurton. We werkten van s'-ochtends vroeg tot s'-avonds laat tot het donker werd en het vuur uit moest. Ware pyromanen leken we wel en we hadden er allebei nog schik in ook. Ook al stapten we s'-ochtends met veel spierpijn uit bed, we hadden allebei steeds weer zin om er aan te beginnen en die grote houtstapel iedere dag weer te zien slinken.
Eerst sjouw je zware balken met z'n tweëen, maar al snel ga je zelf steeds zwaarder tillen en til je een zware balk zelf. Dus we wisten weer even welke spieren we waar allemaal hadden zitten.

Inmiddels is de houtstapel bijna helemaal weg en gereduceerd tot twee nette stapels balken.

Af en toe vonden we ook nog leuke dingen tussen de houtstapel.
Zo kwam ineens deze leuke oude deur tevoorschijn. Ik vind de kleur zo mooi!

Achterop de houtstapel lag deze voersilo. In de schuifplanken zag ik wel leuke brood/snijplankjes. Inmiddels staan ze te drogen.

Muurankers die wij niet uit de boerderij gesloopt kregen lagen nu los tussen het sloophout. Evenals veel metalen ringen die om de palen zaten van de deel, waaraan de koeien vastgebonden zaten.
Enkele muurankers waren voorzien van tekens.
Een goede vriend van ons, die heel veel weet over oude materialen en gewoonten, attendeerde ons hierop. Smidstekens blijken dit te zijn.
Nu wilde ik natuurlijk wel graag weten wat zo'n teken zou beteken en ging aan het googelen.

Muurankers werden vaak voorzien van beschermende tekens, gekrast in de uiteinden van het muuranker en/of centraal.
Deze tekens hebben hun oorsprong in het diepgewortelde volksgeloof. En in de loop van de 19e eeuw worden deze beschermende tekens steeds minder gebruikt en verdwijnen ze.
In de meeste gevallen gaat het om Maalkruisen. In uitzonderlijke gevallen om Donderbezems ( als specifieker afweerteken tegen bliksem ) of andere tekens.
Naast deze tekens kunnen sommige ook voorzien zijn van een huismerk: een handtekening van de uitvoerder. Deze worden nog steeds geïnventariseerd.


Na lang googelen en vele foto's van smidstekens bekeken te hebben, ben ik er nog steeds niet achter wat voor smidsteken zich op onze muurankers bevind.
Een Maalkruis in ieder geval niet, want er zit geen kruis op. Alleen horizontale- en schuine strepen.
Wellicht dan ook een handtekening van de uitvoerder??

Ik blijf nog zoeken!

Een fijne week gewenst.


Lieve groet, Hilgonda

Eindelijk weer eens met mijn 'gat' op de stoel

Terwijl ik mijn laptop opstart en aan tafel ga zitten, schiet dit zinnetje door mijn hoofd.
Want ja, daar komt het eigenlijk wel op neer.
Even de rust en tijd vinden om achter de laptop te zitten en een blog te lezen of schrijven, was er de afgelopen maand niet bij. Alles kwam hier tegelijk.
Examenfeestjes, verjaardagsfeestjes, beslissingen nemen voor het huis en zelf examen doen voor de ADFD-opleiding aan het Boerma Instituut in Aalsmeer.
En vooral dat laatste was erg leuk, maar maakte het wel heel pittig in combinatie met de rest.

Eén van de twee examenopdrachten was een uitgebreid bruidsboeket, waarbij je verschillende technieken moest laten zien en dat geen hand gebonden boeket mocht zijn. De tweede examenopdracht was een tafelversiering waarvoor we 3 glazen schalen op voet kregen, die je moest gebruiken.
Het vergde wel enige voorbereiding en veel oefenen om zeker te weten dat, wat ik bedacht had, wel binnen de gestelde tijd zou af zijn.
Maar op 29 juni mocht ik voor beide examenopdrachten slagen.
Het bruidsboeket is gemaakt van een artisjok, waarin ik rozenblaadjes en gipskruid heb gelijmd. Daarbij heb ik het met draadtechniek tot een bijzonder bruidsboeket gemaakt. Niet mijn stijl, maar wel een krachtig ontwerp volgens de examinatoren.
Voor de tafelversiering koos ik het thema 'romantisch'. Erg leuk om te maken en wel helemaal mijn ding en stijl.
Dit papierje heb ik in ieder geval 'in the pocket'.


En bevalt het jullie nog wel in de caravans? Dat is een vraag die wij wekelijks verschillende malen krijgen.
Maar hoe gek en onbegrijpelijk het voor velen ook klinkt of is, het bevalt ons prima.
Wij genieten hier elke dag van dit heerlijke rustige plekje en hebben nog steeds het gevoel dat we op vakantie zijn.
We leven veel (meer) buiten en kunnen ons prima aanpassen met z'n zessen in 2 caravans.
En soms moet je wat creatiever zijn.
Zo wordt de keet, hier op het bouwterrein, de laatste tijd ook multifunctioneel gebruikt.
De weken voor de examens werd er 's avonds veel in gestudeerd. En in de afgelopen weken werd de keet soms omgetoverd tot een plek voor een slagingsfeest of slaapfeest.

En ja, al was het de afgelopen weken soms erg warm in de caravans (wel boven de 40 graden Celcius), toch weegt dat niet op tegen het heerlijke wonen hier en het goed kunnen volgen van de bouw.
We vinden het toch wel erg leuk, interessant en leerzaam om te zien hoe ons huis gebouwd wordt.
Zo hebben ze in de afgelopen weken de fundering en begane grondvloer gestort.
En eigenlijk sta je er nooit zo bij stil dat er zoveel werk al onder de grond zit, wat je straks allemaal niet meer ziet.

Als kind vond ik het altijd erg leuk om op boerderijen te spelen en daar alle plekjes te ontdekken. Dat gevoel krijgen we hier eigenlijk ook.
Zo ontdekten we achter een overwoekerd stuk grond nog verschillende pruimenbomen.

En blijken er ook bessenstruiken te groeien aan de rand van de boomgaard.

En wat voor soort appels en peren groeien er nu? We gaan ons er zo in de zomervakantie eens in verdiepen.

Dit zijn de vruchten van de walnotenboom.

Wat we ook erg leuk vinden om te zien, is hoe onze binnen katten zo veranderd zijn in buiten katten. Nou, leuk???
De kinderen vinden het soms minder leuk. Nooit hebben onze katten geleerd om te jagen, maar dat instinct zit er gewoon in.
Nog steeds proberen de kinderen de muis of konijn te redden en soms lukt dat.
Zo had Spike een jong konijntje te pakken en glipte hij weer met zijn buit onder de caravan. Man en zoon op de buik, door de brandnetels, maar het konijntje was gered!!
Helaas kon hij niet meer op zijn rechter achterpoot staan. En ook al zijn er konijnen in overvloed, de dierenambulance moest gebeld worden.

Een dag later hebben we nog nagebeld hoe het met het konijntje ging. Hij maakte het goed, was nog bij de arts en ging naar een opvang voor wilde dieren.
Mooi dat deze vrijwilligers er zijn en het met zoveel liefde doen.

Verschillende muizen worden hier ook gered en weer losgelaten.

Maar voor sommige is het te laat. Daar wordt door kater 'lief' dan gewoon mee gespeeld.

Inmiddels zijn we ons aan het oriënteren voor dorpels, bakstenen en dakpannen en moeten we daar volgende week een knoop over doorhakken.
Zo zijn wij vorige week bij 'Van de Pol' in Kootwijkerbroek geweest : een zaak in hout en bouwmaterialen.

Een hele mooie zaak waar we fijn en goed werden geholpen.
Tjonge, wat een keuze.......

Ik wist al dat ik dit lastig zou gaan vinden, want het is zo bepalend voor je huis welke bakstenen (in structuur, vorm of kleur) je kiest.
Gelukkig kregen we referentieadressen mee om de bakstenen, die we leuk vinden, dan ook in een ,al bestaand gebouwd, huis te zien. Het is namelijk erg lastig om van een paar stenen een heel huis voor ogen te zien.
Vele ritjes naar verschillende huizen gaan nog volgen.
Zo blijven we in de vakantie zowel van de straat als op de straat.

Iedereen een hele fijne vakantie gewenst.


Lieve groet, Hilgonda