Onze trap in de maak

 

 

Hoe willen jullie de trap?

Een simpele vraag, maar één met heel veel opties!

Wat voor soort hout, hoe dik moet de trede, wil je de trap verdreven of niet, wel of geen leuning, wat voor soort leuning, wat voor soort spijlen, hoe wil je de trappaal, met of zonder tierlantijnen, dichte of open trap, hoe wil je de balustrade?

Zomaar enkele vragen die ook nog vele, vele opties hebben.

 

Voor ons stond vast dat we een robuuste, stoere en rustieke trap wilden.

Dus de keuze voor rustiek eiken, was al snel gemaakt.

Gelukkig werkte onze trappenman vaker met dit rustieke hout.

Want over het algemeen wordt er gekozen voor een meer standaard trap van vurenhout of een eiken trap waarin geen noest mag voorkomen.

Hij vroeg wel verschillende malen of we het wel zeker wisten, want sommige noesten met hun karakteristieke openingen, konden best groot zijn.

 

 

Ja, we wisten het zeker!

Want juist dat geeft karakter en een doorleefde uitstraling aan het hout.

 

Heel graag wilde ik een kijkje nemen terwijl onze trap werd gemaakt. En vorige week was het zover.

Ik ging op weg naar trappenmakerij Lokhorst. Een bedrijf gespecialiseerd in het maken van houten trappen die op maat worden vervaardigd.

Toen ik 's ochtends aankwam, waren de losse onderdelen al gezaagd.

 

 

De traptreden wilden we zo dik mogelijk. Dat kon tot maximaal 4,3cm dik. En om het nog een robuustere uitstraling te geven, hebben we er voor gekozen om elke trede, en ook de rest van de trap, te laten bewerken met een trekmes.

 

 

Wat een handwerk gaat daar in zitten!

De trappenman gaf aan dat dit wel heel erg tegen zijn gevoel indruiste.

In plaats van netjes te werken, moest hij nu slordig werken, door er ongelijke stukken vanaf te halen met zijn trekmes.

 

Maar het geeft precies die uitstraling die we voor ogen hadden.

 

's-Middags ben ik nogmaals terug gegaan om foto's te maken toen de trap bijna in elkaar was gezet.

Je ziet dat ze dit werk met veel liefde doen en oog hebben voor elk detail.

 Echt vakmanschap!

 

 

Elk schroefgat aan de onderkant van de trap werd weer opgevuld met hout en daarna netjes afgewerkt, omdat de onderkant van onze trap in het zicht blijft.

 

 

Omdat de trappenman wel merkte dat ik enthousiast was en het erg leuk vond om dit proces te zien, stuurde hij deze foto nog door. Hier worden de gaten voor de spijlen in het hout geboord.

Hoe leuk en aardig!

 

Ik ben heel benieuwd hoe het totaalplaatje er straks uitziet als de trap geplaatst is.

 

Lieve groet, Hilgonda

 

 



Beetje bij beetje..........



.........komen de laatste puntjes op de 'i'.

Er moet nog wel het één en ander gebeuren, maar er kan steeds meer afgestreept worden. Het blijft iedere keer weer spannend of datgene wat je uitgezocht hebt, ook daadwerkelijk uitpakt zoals je in gedachten had.

 

Een ding waar we al snel uit waren, was de voordeur.

Toen we voor onze gevelstenen op pad gingen, zagen we hem al staan en waren er opslag verliefd op!

Dat moest hem worden. En inmiddels is hij geplaatst.

En blij met het resultaat? JAZEKER!

 

 

En nu de deuromlijsting er ook omheen zit ( op de hardstenen neuten na ), is het een mooie entree geworden.

 

Ook de ramen werden geplaatst.

Wat lijkt je huis alweer anders met ramen en een voordeur erin.

 



 

 

Alle keuzes die betrekking hebben op de aannemer, zijn gemaakt.

We zijn nu bezig met het ontwerp van onze inloopkast. En wat is Pinterest dan ideaal om ideeën op te doen.

 Inmiddels is het bij velen van jullie al bekend dat ik deze ideeën plaats op Instagram. Dit is mijn persoonlijke moodboard geworden, die ik altijd bij mij heb en al heel vaak heb gebruikt. Echt superhandig!  

 

Ik wil jullie ook nog even voorstellen aan onze fazant, die spontaan bij ons is komen wonen op de kavel.

Al langere tijd verblijft hij bij ons, maar hij wordt steeds vrijer, zodat ik hem vanochtend op de gevoelige plaat kon vastleggen.

 

 

 

 

 

Gelukkig is het jachtseizoen voorbij en is de kust veilig voor meneer fazant.

Zolang hij maar op onze kavel blijft, is er niks aan de hand. Maar we hebben begrepen dat de jagers in het jachtseizoen buiten onze kavel mogen jagen op dit prachtige dier.

 

Alleen hopen wij dat hij nog zo lang mogelijk bij ons blijft.

 

 

Lieve groet, Hilgonda

 

Mijn eerste workshop gegeven!

Nadat ik de vakopleiding voor bloemstylist had gevolgd, begon het toch steeds meer te kriebelen om hiermee iets voor mijzelf te beginnen.
Terwijl ik de vervolgvakopleiding ging doen, kochten we ons stuk grond om daarop een huis te bouwen. En daarmee kon gelijk mijn idee vorm krijgen.
We ontwierpen een huis met daaraan vast een grote garage, die ingericht wordt om workshops te gaan geven.

De vloerverwarming ligt er in, de toiletruimte is gemaakt en de betonvloer is afgelopen week gestort.
We hebben de vloer laten vlinderen, zodat het een mooie gladde vloer is geworden, die makkelijk schoon te vegen is. Een idee die ik opdeed bij Ann van De Beukenhof  www.debeukenhof-antiekeninterieur.nl. Een adres dat het bezoeken zeker waard is.
De inrichting van haar huis is tegelijk haar winkel, in de Frans Vlaamse stijl. Stoer, sober maar ook chic.

Ook al is de vloer nog niet droog, ik vind het nu al een mooie stoere vloer, waarbij knoeien en vlekken niet erg is, want hij is al vlekkerig van zichzelf.
Ik ben dan ook wel gek op beton. Het heeft zo'n mooie stoere, robuuste en sobere uitstraling. Het is straks dan ook op meerdere plekken in ons huis terug te vinden.

Omdat de garage nog niet af is, kan ik daar nog geen workshops geven. Deze zullen in het najaar van start gaan.
Toch werd ik een aantal weken geleden gevraagd om een workshop op locatie te geven voor een groep van 8 dames.
Wat ontzettend leuk, mijn eerste opdracht! Ik had er enorm veel zin in, maar vond het tegelijkertijd ook best wel spannend!

De wens was een paasstuk. En nadat bij ons de appel- en perenbomen gesnoeid waren, was het voor mij niet meer moeilijk wat het stuk voor de workshop ging worden. Deze paaskrans!



En afgelopen zaterdag was het zover. We hadden die middag heerlijk weer. Het zonnetje scheen zo lekker naar binnen, dat we met de deuren open hebben gewerkt in de ruimte bij de opdrachtgever.

De sfeer was gezellig en de middag vloog voorbij.
En aan het einde van de middag ging iedereen met een prachtig stuk naar huis.

Bedankt dames voor deze opdracht en jullie enthousiasme en gezelligheid. Ik heb er van genoten en zie uit naar de volgende keer, maar dan in mijn eigen ruimte!

Inmiddels ben ik ook gevraagd om in april 1 of 2 workshops op locatie te geven. En ik heb nog veel meer leuke ideeën om naast de workshops te gaan doen. Maar daarover in de toekomst meer.

Lieve groet, Hilgonda

We gooien er met de pet...........door!

Al langere tijd verheugden wij ons op de komst van de Hoogstambrigade uit onze omgeving. De Hoogstambrigade is een grote vrijwilligersgroep die actief is met het beheer en onderhoud van hoogstamfruitbomen in onze gemeente. Ze beheren en onderhouden oude, maar ook jonge bomen bij particulieren die hulp nodig hebben. Ze helpen je en leren je hoe je fruitbomen moet snoeien en onderhouden.

Afgelopen zaterdag was het zover.....

Omdat we een behoorlijk grote boomgaard hebben en er ook nog verschillende fruitbomen her en der verspreid over de kavel staan, was er door de vereniging besloten om een zaterdag te kiezen waarop zoveel mogelijk vrijwilligers zouden kunnen helpen.
Bijna de gehele vereniging kwam en welgeteld waren dat 16 mannen en vrouwen, gewapend met snoeischaren en ladders.

De boomgaard was verwaarloosd en had al vele jaren geen snoeischaar meer gezien. De takken waren over en door elkaar heen gegroeid. Dit betekent dat alles te dicht op elkaar groeide, waardoor je kleiner fruit zou krijgen. Ook kan het dan tussen de bladeren minder goed 'luchten', wat meer kans geeft op schimmels en ziektes in het fruit of de boom.
De eerste les die we meekregen was dan ook, dat je een pet door de boom moet kunnen gooien.

Met beleid en in onderling overleg werd er gesnoeid. Vaak snoeide iemand hoog in de boom, waarbij er ook iemand op de grond het overzicht hield en aangaf welke tak er nog meer af moest. Twijfelde men, dan vroeg men een collega om advies, om zo weloverwogen te snoeien.

Wat troffen we het met het prachtige, droge weer. Het was wel fris, maar met het zonnetje erbij was het heerlijk werken. Op een beschutte plek was het prima vertoeven tijdens de koffie- en lunchpauze.
Omdat bijna alle leden van de vereniging aanwezig waren, werd er zelfs nog even vergaderd onder de koffiepauze.

We kijken terug op een hele leerzame en gezellige dag.
Wat fijn dat er vrijwilligers zijn die je zo op weg willen helpen.
Iedereen hartelijk bedankt voor de hulp en uitleg!

Lieve groet, Hilgonda

Alweer 1 jaar!

21 februari 2015 verhuisden we naar onze kavel. Gisteren alweer 1 jaar geleden. Waar blijft de tijd!
Mijn gedachten zweefden de laatste dagen weer even terug naar de tijd toen we de kavel kochten en naar wat er sindsdien allemaal is gebeurd. Ik neem jullie ook even mee.

Deze oude boerderij stond op de kavel, samen met verschillende vervallen schuren.

De enkele weg naar de woonboerderij en schuren was nog begaanbaar. Maar op de rest van de kavel konden we niet komen. Gewoonweg niet, omdat alles overwoekerd was.

De braamstruiken hadden de hele kavel overwoekerd en stonden meters hoog. Ze groeiden zelfs de oude boerderij in.
Jaren heeft het hier leeg gestaan, met als gevolg dat de natuur zijn gang kon gaan.

Zoals bovenstaande foto laat zien, konden wij, via het omliggende weiland van de boer, om onze kavel heenlopen, maar op de meeste plaatsen niet komen.
We hadden een stuk grond gekocht zonder te weten wat we precies gekocht hadden.
We gingen voor het geweldige plekje. Een heerlijk, rustig plekje in het buitengebied met een grote boomgaard en veel bomen om ons heen.
Velen zullen ons misschien voor gek hebben verklaard. Maar wij hadden enorm veel zin om aan dit grote project en avontuur te beginnen. En we hebben er nog geen moment spijt van gehad. We zijn heel dankbaar dat wij op dit plekje terecht zijn gekomen.

Wat is er in het afgelopen jaar veel gebeurd en wat hebben we een werk verzet. De kavel is overal begaanbaar, alle oude gebouwen zijn gesloopt en de bouw van ons huis gaat naar een afrondingsfase toe.

Zowel bij de binnenkant van ons huis, als de buitenkant komen de puntjes op de 'i'.
De sierlijsten rondom het huis zijn af en de onderdorpels van Belgisch hardsteen zijn ook geplaatst.

Binnenin het huis begint het ook al lekker op te schieten. Vele muren zijn al gestuct en wat ziet het er dan al weer anders uit.
Even een glimp van onze slaapkamer, waarbij je de inloopkast inkijkt.

In de woonkeuken zijn alle wanden en plafonds al gestuct.

En met een doorkijkje van de woonkeuken naar de woonkamer, kun je zien dat ook in de woonkamer alles al gestuct is.

Een glimp van de vide:

Het is een lange post geworden met veel foto's.
Wat kan er in een jaar tijd toch veel gebeuren.

Een fijne week gewenst.

Lieve groet, Hilgonda

Dakkapellen geplaatst

Wie mij volgt op Instagram had al begrepen dat afgelopen vrijdag de dakkapellen geplaatst zouden worden.
De avond ervoor werden er al 4 van de 6 gebracht. We kregen echter visite en konden niet gelijk kijken. Maar toen de visite om 23.00 uur weg ging, konden we onze nieuwsgierigheid niet meer bedwingen en gingen met onze zaklampen aan, de kavel op.
Spannend, want waren ze geworden zoals we ze voor ogen hadden?
In het pikdonker maakte mijn hart een sprongetje toen wij ze ,met onze zaklampen, beschenen.
Ja, de detaillering was mooi en op de twee details na, die er nog op komen, precies goed.
Want juist details vind ik een notariswoning zo mooi maken.

Terwijl de dakkapellen geplaatst werden, wilde ik natuurlijk ook graag foto's maken. Dat viel echter niet mee zo vroeg in de ochtend.
Tjonge, mijn vingers vroren zowat vast aan mijn camera. Je moet er wat voor over hebben, zullen we maar zeggen.

En dat hebben we ook zeker! Want met de flinke nachtvorst van vorige week, was het wel even doorbijten in een caravan.
S'ochtends zat er zo'n dikke laag ijs aan de binnenkant van de ramen, dat ik me weer even waande in mijn kinderjaren.
Ik herinnerde mij dan de steenkoude slaapkamers en de bevroren ramen bij mijn opa en oma, wanneer ik daar logeerde.

Echte bikkels zijn we hier aan het worden. Zelfs midden in de nacht, met strenge nachtvorst, sluipen we met onze zaklampen het huis in. Dit, om iets te bekijken, omdat we knopen moeten doorhakken.

Ook al kan bijna niemand het zich voorstellen, we zijn het ook nog steeds niet zat in de caravans. Het heeft toch een bepaalde charme en het wonen op dit stuk grond geeft ons al zoveel woongenot, dat we het zo nog prima vinden.

Zowel aan de binnenkant van de woning als aan de buitenkant, schiet het nu hard op.
De elektricien is inmiddels zowel binnen als buiten alle leidingen aan het leggen. Aan de buitenkant van de woning wordt steeds meer afgewerkt en zo zien we ons huis steeds meer vorm krijgen.
Bijna alle keuzes zijn gemaakt, wat voor ons betekent dat we wat meer nachtrust krijgen en wat meer thuis zijn in de vrije uurtjes.
En ook wat meer toekomen aan het bloggen. Want dat is er de afgelopen periode behoorlijk bij ingeschoten.

Ik wens jullie allemaal een hele fijne week.

Lieve groet, Hilgonda