Slopen

Het ging nu toch echt gebeuren. De oude boerderij met schuren, de melkplaats en vele funderingen, die her en der verspreid er nog lagen, werden de afgelopen dagen gesloopt.
Met toch wel enigszins dubbel gevoel heb ik het gevolgd.
We hadden inmiddels wel een band gekregen met de oude boerderij en schuren en kenden elk plekje. Niet alleen omdat er veel voorbereidingswerk verzet moest worden en we steeds meer van de geschiedenis van deze boerderij te weten kwamen, maar ook omdat we veel oude of leuke elementen uit de boerderij en schuren gesloopt hebben.

De staldeuren van de deel werden er met de hulp van kennissen uit gehaald. Net zo als die van de hooizolder, wat niet zonder gevaar was, doordat op die plek geen vloer meer aanwezig was.

De oude keukenkastjes werden er in het geheel uit gesloopt.

Oude ramen werden eruit gebikt.

Het eruit halen van de oude waterpomp met wasbak kostte veel bloed, zweet en tranen. Maar met de hulp van 3 sterke mannen erbij, die zich behoorlijk hebben moeten botvieren op het beton, is het toch gelukt!
En zo waren er nog vele bik-, zaag- of slijp klussen. Nogmaals bedankt, mannen!!



Gefascineerd heb ik staan kijken naar de grote, grove machine die met precisie en beleid sloopte.
Beetje bij beetje en laag voor laag werden de gebouwen gesloopt.
Stenen, hout, ijzer en restafval werden gelijk gescheiden.

De zomermelkplaats bevatte wel erg dik beton. Om die eruit te krijgen, moesten ze behoorlijk moeite doen.

Er is ons verteld dat een degelijke aannemer toen der tijd hier gebouwd heeft, wat onder andere betekende dat hij de gierkelder heeft gebouwd met gewapend beton. Een pneumatische drilboor moest er aan te pas komen om alles eruit te krijgen.

En dan is alles weg en kaal. En blijft er alleen een grote vlakte met veel zand, een grote houtstapel, een ijzerdepot en een berg puin over!

Vandaag komt de gemeente om de piketpaaltjes uit te zetten, om te markeren waar het huis gebouwd moet worden.
Het gaat nu toch echt beginnen. Spannend en leuk.
We hebben er zin in!!


Nog een fijne week gewenst.

Lieve groet, Hilgonda

Asbestsanering

Tot voor kort had ik er nog nooit bij stilgestaan hoeveel voorbereiding en werk dat met zich mee zou brengen bij een groot project.
Twee grote schuren en de garage bevatte asbest dakplaten. En in de boerderij bevond zich ook nog wat asbest. Dit moest verwijderd worden door een asbestsaneringsbedrijf.
Maar voordat zij hun werk konden doen, moesten de gebouwen goed bereikbaar zijn en vrij van alle braamstruiken en overhangende bomen. Ik had al eens verteld dat we op het merendeel van ons perceel niet kunnen komen door de metershoge braamstruiken die alles overgroeid hebben.
Dus moest een machine alles groen vrij maken.

En dan kun je in eens over een stuk grond heen kijken, waar je daarvoor alleen maar een wildernis van braamstuiken zag en je er niet kon komen.

De schuren moesten ook allemaal leeg en veegschoon zijn. Want mocht er een stukje asbest naar beneden vallen, dan was dat makkelijk te vinden. En anders zou alles wat op de grond lag aan spullen ook gesaneerd moeten worden, omdat het dan 'besmet' zou zijn geraakt.

Pffffff........ dat was een grote klus. Alle schuren stonden meer dan vol. De vloer van de garage was niet meer te zien door alles wat er op lag. De paardenstal stond vol met prikkeldraad, palen en mest van jaren oud. De kippenschuur en de koeienstal waren van hetzelfde laken een pak.

***********************************************************************************

***********************************************************************************

***********************************************************************************

Dat werd dus: Verstand op nul, blik op oneindig en gaan met die schop en bezem. En soms zelfs mondkapje op vanwege het vele stof dat vrijkwam.
Maar na een aantal lange dagen met z'n tweeën hard door gewerkt te hebben hadden we die klus toch op tijd geklaard.

En af en toe kom je dan ook wel eens leuke vondsten tegen. Helemaal in de grond verzonken lag een mooie oude, grote zinken teil begraven in de oude ingestorte kippenschuur.

Een erg mooie vondst!!
Ook verzamelden we alle blikken in soorten en maten om weg te brengen naar de gemeente voor chemisch afval. Bij het inladen in onze bus hoor ik wat rammelen in één van de blikken. En mijn ogen werden groot van verbazing toen ik zag wat voor verzameling daar in zat. Allemaal koeien tanden en kiezen. Geweldig!!! Ik kreeg gelijk al een paar ideeën wat ik daar mee ging doen in het nieuwe huis. Of mijn huisgenoten daar gelijk zo vrolijk van werden? Maar inmiddels zijn ze aan het idee gewend en vinden ze het toch wel grappig (hi hi).

Wij hadden nu natuurlijk ook zelf geen opslagruimte meer voor onze fietsen, spullen die je normaal in je garage hebt staan en alle oude materialen die we uit de boerderij en schuren hadden gehaald.

Een grote opslag container werd geplaatst en we sjouwden met hulp van een goede kennis deze spullen naar onze "tijdelijke garage".

En ach, ook deze egel moesten we storen en verplaatsen naar een ander plekje.

Vorige week dinsdag tot en met donderdag zijn ze bezig geweest om de asbest te verwijderen. Met lint werd eerst alles afgezet en werd er een grote container geplaatst om het asbest in af te voeren. Een keurmeester hield in het begin in de gaten of alles netjes volgens het protocol verliep en op vrijdag werd er weer na een keuring en verschillende metingen alles vrijgegeven.

Ook dit project weer afgerond. Nu kan er gesloopt worden, maar daarover in mijn volgende post.


Fijn weekend gewenst.

Lieve groet, Hilgonda

Onderduikboerderij De Zumpel Bennekom, een laatste saluut

Toen we in februari op de kavel bezig waren, kwamen familieleden van de vorige eigenaar vragen of ze met een drone nog 1 keer de oude boerderij met schuren mochten filmen, met het oog op het oorlogsverleden van de boerderij.
Inmiddels is dit filmpje op YouTube gezet.
Omdat de gedenkdagen 4 en 5 mei weer dichterbij komen, vind ik het wel mooi om dit met jullie te delen.

Een Joods gezin mocht in de jaren 1943 tot en met 1945 onderduiken in deze boerderij. Een luik in de vloer van de woonkamer, dat toegang gaf tot de schuilplaats om de familie te verbergen, bevond zich nog in de boerderij. Slechts éénmaal is hiervan gebruik gemaakt.

Vorige week vertelde iemand ons dat er zich een luchtgat bevindt in de vloer van 'de deel' om de onderduikers ,mocht het nodig zijn, voor langere tijd te voorzien van zuurstof.

Het luik van de schuilplaats hebben wij uit de boerderij gehaald, om deze te bewaren.
Deze plek en de oude boerderij begint voor ons op deze manier steeds meer te leven en te betekenen nu we meer achtergrondinformatie krijgen en zelf ook alle oude details uit de boerderij halen om straks mee te kunnen decoreren.

En wat leuk ook om de naam van de boerderij te weten:'De Zumpel'. Tijdens regenachtige perioden kan de grond hier erg drassig, soppig zijn. Daar is de naam naar alle waarschijnlijkheid aan ontleend.

Het is een boerderij met een verleden waar we van zijn gaan houden en die steeds meer betekenis voor ons krijgt, maar die nu toch echt bijna gesloopt gaat worden.
Inmiddels zijn ze nu al 3 dagen bezig met asbestsanering, maar daarover in mijn volgende post meer.

Al vast een fijn weekend gewenst.

Lieve groet, Hilgonda



Dakpannen

Wij leven hier de laatste tijd van project naar project. Eerst een zoektocht naar een kavel, dan tijdelijke huisvesting regelen met alles wat daar bij kwam kijken en daarna de verhuizing.
Nu komt de sloop van de oude boerderij steeds dichterbij. Maar daarvoor moest er nog veel gebeuren.
De oude boerderij bevat nog vele leuke en oude details van binnen en van buiten, die ik toch wel graag wilde veiligstellen voor er gesloopt zou worden. Maar daarover een volgende keer meer.

Ook bevatten de oude boerderij, de deel, het bakkershuisje en sommige oude schuren nog oud Hollandse dakpannen.
Na veel googelen en bellen kwam ik uit bij Frank Pouwer, een bedrijf in Historische bouwmaterialen, die de oud Hollandse dakpannen graag wilde overnemen voor een leuk prijsje per dakpan.

Verschillende zaterdagen en vrije uurtjes zaten wij met geweldige hulp van 3 andere sterke mannen, kinderen en buurtkinderen op het dak, sjouwden dakpannen, stapelden ze in de kisten en gingen op zoek naar her en der verspreid liggende dakpannen.
Wat een leuk karwei om dit eens te mogen doen.
Maar na 5041 dakpannen in 13 kisten te hebben geladen, dachten wij daar op het eind toch lichtelijk iets anders over. En niet alleen wij, maar ook onze ruggen, armen, handen en ellenbogen. We hadden geen RSI-arm ontwikkeld, maar een dakpannenarm. We konden onze hand of arm op een gegeven moment bijna niet meer gebruiken: zo hadden wij ze belast. Inmiddels is het weer hersteld hoor!

Omdat het nog zo'n wildernis is op de kavel, zijn er nog grote stukken waar je echt niet kan komen. Maar soms loop je ergens heen, ga je snoeien en vind je verborgen 'schatten'. Zo waren de kinderen en buurtkinderen aan de achterkant van de kavel een boomhut aan het bouwen. Enthousiast als ze zijn, ga je dan natuurlijk even kijken. En wat is het dan heerlijk om je kinderen zo te zien genieten in de natuur.

En iedere dag wordt er weer een stukje bijgebouwd.

Mooie oude herinneringen komen dan naar boven uit de tijd dat ik in bomen klom en hutten bouwde. Wat is het dan een voorrecht om dit ook aan je kinderen te kunnen geven, omdat je zelf daar ook zo van genoten hebt als kind.

Maar wat zagen wij daar dicht bij de boomhut onder struiken liggen?

Binnen een fundering van een oude schuur die daar blijkbaar ooit heeft gestaan, lagen allemaal tegen elkaar aan gestapelde dakpannen helemaal in het zand begraven. Een verborgen 'schat' van 150 dakpannen. Nog net op tijd gevonden voor alles werd opgehaald.

Ook dit project afgerond. En weer op naar de volgende.....

Een fijn weekend gewenst.


Lieve groet, Hilgonda